Jeroen de Bakker

Van de week twitterde ik : ‘[@jeroedeb] Schrijft hierbij laatste tweet van 2009…. Tis wel mooi geweest. Zo.’ Voor mij dus even twee weken geen getwitter. Even geen virtuele afleiding gedurende de laatste dagen van het jaar….

Mijn Twitter-ban is om af te kicken. Inmiddels ben ik namelijk zo gewend aan continu en overal toegang te hebben tot informatie (gaat verder dan alleen Twitter overigens), dat ik ‘het’ -ik geef het eerlijk toe- inmiddels automatisch te pas en te onpas gebruik.

Gevaarlijke gewenning dus. Die leidt tot het fenomeen ‘continuous partial attention’: fysiek ben je er wel, maar mentaal ergens anders. De Twitter-ban heeft als doel om iets meer bewust te worden van mijn evoluerende (soms a-) sociale gedrag (waarvoor excuses overigens).

Past mooi bij deze periode van het jaar. De tijd van bezinning en goede voornemens. Ik wilde deze laatste post van het jaar afsluiten met ‘ik houd je op de hoogte van de voortgang van mijn Twitter-ban…’. Maar dat is natuurlijk niet waar. Pas in 2010 doe ik -wellicht- verslag. Tot dan, fijne dagen

Vandaag wezen lunchen met Eugene Bay. De founder en baas van het succesvolle banding & design bureau VBAT. En…-wat niet veel mensen (meer) weten- ook co-founder van Qi. Dankzij Eugene maakten we in 1997 een vliegende start met grote digitale projecten voor klanten als Libertel, Brand en ondermeer Postbank. Door de verkoop van VBAT -net na de start van Qi- hebben we VBAT helaas al snel uitgekocht. Ik ben Eugene super dankbaar. Ook voor de inspirerende en lekkere lunch vandaag.

Altijd leuk om in Amerika te zijn. Veel ruimte, mooie natuur, aardige mensen en voor een commercieel iemand als ik is er altijd genoeg te observeren. Daarom is een bezoek aan een winkelcentrum elke keer weer een ‘must’, ben ik deze keer speciaal naar een Wall-mart geweest (om de grootste supermarkt in de wereld te zien) en bestudeer ik met grote graagte brochures & folders van locale aanbieders en fabrikanten. (more…)

Bij de lokale AH zegt een vriendelijke caissière eergisteren tegen mijn zoontje.. ‘Ik ken je ergens van!?!?’.  ‘Mmm’ zegt mijn vrouw, ‘We komen hier zeer regelmatig, zeker de laatste tijd voor de voetbalkaartjes’. ‘Nee’ zegt de caissière, ‘tis iets anders… Even denken… Oja, nu weet ik het weer. Ik heb je gezien in Kruistocht in Spijkerbroek!’ (dit is de musical waar mijn zoontje mee door het land toert). Leuk voor hem, vervelend voor ons… waarschijnlijk krijgt hij nog meer praatjes

Gerelateerd item :: Trots op Ties ….ik bedoel Daan